1922-08-12 WKS Lublin - Cracovia 1:7

Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

12 sierpnia. Zawody o mistrzostwo Polski południowej. Boisko WKS. Spotkanie to wywołało ogromne zainteresowanie. Klęska WKS-u była z góry przesądzona, jednakowoż nadzieja ujrzenia prawdziwej pierwszoklasowej gry, była tą siłą przyciągającą, która ściągnęła na boisku WKS-u rekordową ilość widzów. Gra była niezwykle zajmująca, mimo rozmokłego wskutek deszczu boiska. W 10' i 20' strzela Cracovia dwie pierwsze bramki, a w 30' zdobywa WKS punkt honorowy. WKS nie ogranicza się tylko do obrony, owszem przeprowadza kilka ataków, które jednak wobec tak silnych obrońców utykały w pobliżu bramki. Do pauzy traci WKS jeszcze 3 punkty. Po zmianie pól WKS stawia już mniej skuteczny opór, Cracovia gra z bardzo silną przewagą, cyfrowo jednak zaznacza ją tylko w dwu bramkach. W WKS-ie najlepszy dzień miał bramkarz Morak, niezmordowanie pracowała też obrona. Z gości wyróżnili się Synowiec, Kogut i Szperling. Sędziował poprawnie p. Przeworski z Warszawy.

Miejscowi, w osłabionym składzie, nie byli nawet zdolni do skuteczniejszego oporu. Jedyną bramkę uzyskali oni wyłącznie dzięki Lataczowi – jest to znów jedna z wielu bramek, jakie zupełnie zbytecznie straciła Cracovia w tegorocznem mistrzostwie. Po pauzie gra wyłącznie na połowie miejscowych. Przed wynikiem dwucyfrowym uchronił wojskowych z jednej strony ich bramkarz, z drugiej niecelność strzałów napadu Cracovii i nieumiejętność przebijania się przez gęstą zaporę nóg pod bramką. Bramki strzelili Reyman, Chruściński, Kogut po dwie i Szperling (z karnego) dla Cracovii, Kitrys dla Lublina.

(...)

Widzów w sobotę dwa, w niedzielę trzy tysiące. Sędzia p. Przeworski z Warszawy b. dobry. Publiczność w oba dni zgotowała Cracovii owację.

Cracovia grała w oba dni, szczególnie zaś w sobotę, słabo. Gdyby nie to, mogłaby była wyjść ze znacznie lepszymi wynikami.