1935-06-02 Cracovia - Ruch Wielkie Hajduki 0:0

Z WikiPasy.pl - Encyklopedia KS Cracovia
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pierwszy w historii mecz Cracovii u siebie w oficjalnych rozgrywkach, w którym nie padła żadna bramka.


Herb_Cracovia

Trener:
Alois Pulpittel
pilka_ico
Liga , 6 kolejka
Kraków, niedziela, 2 czerwca 1935

Cracovia - Ruch Wielkie Hajduki

0
:
0

(0:0)



Herb_Ruch Chorzów

Trener:
Gustav Wieser
Skład:
A. Radwański
Pająk
Doniec
Góra
Grünberg
Bialik
A. Zieliński
Kisieliński
Korbas
Szeliga
Przeorowski

Ustawienie:
2-3-5

Sędzia: R. Brzeziński z Poznania
Widzów: 5 000

Skład:
Tatuś
Wadas
A. Rurański
Panchyrz
Badura
Zorzycki
Urban
Giemsa
Peterek
K. Dziwisz
Wodarz

Ustawienie:
2-3-5



Opis meczu

Od prawej Panhyrz, Doniec, Pająk, Góra i Wodarz

"Cracovia - Ruch 0:0
Ślązacy tracą punkt i miejsce lidera" -
Przegląd Sportowy

Cracovia - Ruch 0:0
Ślązacy tracą punkt i miejsce lidera

Składy drużyn: Cracovia: Radwański, Doniec, Pająk, Bialik, Grinberg, Góra, Zieliński, Kisieliński, Kordas, „Szeliga”, Przeorowski.

Ruch: Tatuś, Wadas, Rurański, Panhirsz, Badura, Zorzycki, Urban, Gemza, Peterek, Dziwisz, Wodarz. Sędzia p. Brzeziński.

I znów po dłuższej przerwie ukazała nam Cracovia swe drugie oblicze – to lepsze i jaśniejsze. Na oczach 5000 widzów stoczyła bohaterską walkę, przez 30 m. trzymała w szachu przeciwnika i opanowała boisko. Białoczerwonym brakło jednak rzeczy najważniejszej: wykończenia. Umieli zahamować ataki Peterka i Giemzy, przełamali opór pomocy i raz po razie gościli u progu świątyni przeciwnika.

Progu tego nie potrafili jednak przekroczyć i dlatego wynieśli ze spotkania tylko jeden punkt, jakkolwiek wygrana nie byłaby wcale dziełem przypadku.

Repertuar środków wykonawczych u obu zespołów nie był doskonały i wykazywał luki, ale na tle wysiłków obustronnych akcje krakowskie uznać należy jako lepsze i bardziej celowe, aż do momentu strzałowego, który równy był u obu drużyn.

Gospodarze dysponowali dobrą parą obrońców wykonujących rzetelnie swój fach i ratujących w wielu gorących momentach. Skutkiem tego bramkarz Radwański naogół mało miał roboty. W pomocy stanęli młodzi adepci sztuki piłkarskiej, bez wielkich wzorów i stylu, ale o dużej ambicji i pracowitości. Jest nadzieja, że wskrzeszą może kiedyś wielkie tradycje Cikowskich i Synowców. Na koniec – o pięciu ludziach, których napastnikami nazywamy. Czynimy to chyba dlatego, iż umieli zapędzać się aż na pole podbramkowe przeciwnika, ale dalej nie zaszli i dlatego w wyniku widzimy 0. To mówi za wszystko. Najlepsi z nich Zieliński i Kordas.

Forma gości w pierwszej połowie dopełniła oczekiwań „kryzysowych”. Widzieliśmy solidną robotę piłkarską, opartą o dobrą defenzywę, atak kombinujący na zmianę krótkiemi podaniami i systemem półgórnym. Wiodła w nim prym para: Urban – Gemza, lub też Wodarz. Od czasu do czasu bomba Peterka ocierała się o kant bramki.

Obraz zespołu zmienił się niedopoznania po przerwie. Atak spoczął na laurach, pomoc rzetelnie spuchła, a beki z trudem broniły swej bramki mając oparcie w przytomnym i z dużem szczęściem grającym Tatusiu.

Przechodząc do kroniki spotkania zaczniemy od momentu gdy Peterek w czwartej minucie znalazł się przed pustą bramką i nie wiedział co z sobą zrobić. Po kilku obustronnych atakach Wodarz pięknie strzela nad poprzeczką. Cracovia rewanżuje się szybkiemi zrywami lewej strony. Niebezpieczny przebój Kisielińskiego kończy się ostrym strzałem, uratowanym w ostatniej chwili przez Wadasa. Znów Peterek wstrzymał huczącą aplauzem widownię w bezruchu, przebijając się ku przodowi i... marnując szansę, poraz drugi. Za chwilę tenże gracz potężnym strzałem posyła piłkę nad poprzeczkę.

Cracovia jest jakby trochę wypompowana. Akcje Ruchu nabierają pewności i mocy. potężny strzał Gemzy ląduje na głowie Góry, który zatrzymuje piłkę w drodze do bramki. Niebezpieczny przebój Dziwisza broni Radwański. Bramkarz gości wspaniałą paradą broni strzał Kisielińskiego w 43 minucie.

Drugą połowę gry inicjuje groźny bieg Przeorowskiego. Jest on sam pod bramką i marnuje okazję. Nie lepiej wiedzie się Giemzę, który korzystną szansę zamienia strzałem na aut. Cracovia gra coraz lepiej i po 15 m. opanowuje boisko. Temperatura na trybunie wzrasta. Spikier radjowy zaciera aż ręce z radości. To coś dla niego: gorączkowym głosem opisuje sytuację na boisku.

W 30 m. Cracovia jest zupełnym panem sytuacji. To strzał Kordasa, to główka Kisielińskiego, to znów bieg Zielińskiego. A efekt tylko jeden: kornery, kornery, kornery.

Atmosfera trybuny udziela się graczom. Peterek ma coraz gorętsze dyskusje z sędzią. Zwyciężył naturalnie arbiter i... w 35 minucie szef napadu Ślązaków musi opuścić boisko. Zbliża się zwolna koniec. Padają jeszcze okrzyki. Granatowe mundury otaczają boisko. Sędzia gwizdnął wreszcie trzy razy i mecz się zakończył – spokojnie.
Źródło: Przegląd Sportowy nr 54 (1062) z 3 czerwca 1935 [1]



"ODMŁODZONA CRACOVIA ODBIERA PUNKT RUCHOWI" -
Raz,dwa,trzy

ODMŁODZONA CRACOVIA ODBIERA PUNKT RUCHOWI

Role, jakie w tym roku przypadły w udziale obu powyższym przeciwnikom w tabeli mistrzowskiej są tak różne, że przesadzanie kwestji wyniku już przed spotkaniem mogło mieć uzasadnienie z pewnem oczywiście... ale.

Cracovia ciągle przegrywała i to nawet wcale wysoko. We wszystkich jednak spotkaniach uderzało, że w pierwszej połowie gry była przeciwnikiem równorzędnym, a może czasem lepszym, w drugiej traciła bramki i przegrywała. Kondycja zła i jej psychologiczne następstwa mściły się. Ze wartości czysto piłkarskie stały na zupełnie innym poziomie, widziano właśnie w tej pierwszej połowie każdej gry. Nic zatem dziwnego, że publiczność — pamiętająca inne czasy Cracovii — szła na te zawody z duszą na ramieniu. Słyszało się powiedzenia o „cudzie nad Cracovią“, jako jedynej możliwości. I rzeczywiście stał się cud.
Nie dlatego, że Cracovia odebrała mistrzowi jeden punkt, że mogła wziąć obydwa i to byłoby także uzasadnione, ale że zagrała tak jak może grać tylko jedenastka pełna ambicji, poświęcenia do ostatniego tchu, zdolna przy tern do wysiłku stuprocentowego. Przypomniała się drużyna przeciw ŁKS-owi, odmłodzona w jeszcze większym stopniu, ale to właśnie miało bodaj największy wpływ na zmianę. Nawet najwierniejsza publiczność domaga się gry i zwycięstw, porażki seryjne zniechęcają ją. To też widok walczącej ambitnie i pięknie drużyny przywrócił jej te tysiące, które poczynały w nią wątpić. Entuzjazm, słowa zachęty dowodziły tego najlepiej. Wynik bezbramkowy nie trafiał się często obu drużynom w ostatnich latach. W tem spotkaniu złożyły się na niego gra obu bramkarzy, którzy mieli dużo zajęcia i spełniali je dobrze a szczęśliwie oraz mało skuteczna gra ataków, nie wyzyskujących pozycyj w najbliższych odległościach. dla bramkarzy wprost straconych. Przy odrobinie zmysłu napastników mogło paść kilka bramek. Skończyło się bezcyfrowo mimo poprzeczki i słupka z dalekich strzałów Ruchu oraz wielu idealnie łatwych pozycyj, zmarnowanych przez napastników Cracovii. Po równej grze drużyn do przerwy, po niej Cracovia osiągnęła znaczną przewagę, jednak niewykorzystaną.
Gra. prowadzona w żywem tempie, tylko chwilami słabła, gdy poszczególni zawodnicy szukali tchu. Była jednak zawsze fair, a bardzo rzadkie przewinienia sprawiedliwie wypominał sędzia.
W Ruchu zmiana uwidaczniała się w grze ataku. Brak Wilimowskiego odbija się na spoistości tej linji, a także grze poszczególnych jej graczy. I tak Wodarz nie znajduje sposobności do wycieczek, które ułatwiał mu dawniej chory obecnie kolega. Przydany mu Dziwisz pozostał pomocnikiem z tern, że odbierał piłki dobrze, ale źle je oddawał. Stąd też zmuszony był skrzydłowy do usamodzielnienia się. Pracował na całej lewej stronie. strzelał często, dochodził do środka.
Obok niego pilnością odznaczał się Giemza, szukający piłki w tyle, by z nią pchać się ku bramce przeciwnika. Dalekie strzały’ były optycznie bardzo ładne, mniej natomiast groźne. Peterek nie spełnił roli kierownika ofensywy. Kilka dobrych podań na skrzydła, jeszcze mniej strzałów nie odtworzyły tego, co mógłby on ze sobie dać. Urban i Panhyrz przeciętni.
Środkowa linja Ruchu szybko nastawiła się na grę defensywną, widząc zamiary młodych napastników Cracovii. To rzecz jasna, mitem dla własnego ataku nie było. Do pewnego stopnia starał się o to jeszcze środkowy Badura, jednakże w zestawieniu z Grünbergiem wypadł blado w zakresie współpracy z atakiem. Całkiem zdecydowanie wyłącznie bronili Zorzycki i Panhyrz, posyłający zdobyte piłki na oślep. Wymiana Dziwisza po przerwie była wymianą ludzi, nie systemu. Nadal pozbywano się piłki.
Najwięcej zajęcia miała trójka obronna.
Obrońcy mieli ułatwione zadanie wobec niezdecydowania graczy Cracovii, miękkości i unikania strzału. Bramkarz Tatuś po zgubieniu piłki w pierwszej minucie, zrehabilitował się potem obroną w wielu trudnych chwilach. Jemu głównie zawdzięcza Ruch wynik. Białoczerwoni w komplecie zadowolili.
Pierwszy raz od dłuższego czasu nie było w drużynie luk, pół czy ćwierć-graczy. Wszyscy pracowali i grali, tworząc spoistą drużynę, której potrzeba tylko dalszego solidnego treningu i doświadczenia młodym.
Doskonale usposobiona była trójka defensywna. Radwański wykazuje z każdem spotkaniem więcej rutyny, co łącznie z doskonałemi warunkami kondycji fizycznej zapowiada mu przyszłość. Pewność gry obrońców Pająka i Dańca, ich czyste a dalekie wykopy czyniły akcje bardzo ciekawemi.
O ile u doświadczonych obrońców należało zawsze tego oczekiwać, to jednak bardzo przyjemnie uderzała gra pomocy białoczerwonych. Odmłodzono ją gruntownie, ukazując nowe twarze, młode, pełne sil i entuzjazmu dla sportu. W pokazie niedzielnym niezem nie dali powodu do żałowania, wprost odwrotnie. Środkowy Grünberg był przykładem współpracy z atakiem, a te zalety w niemniejszym. stopniu wykazali Bialik i Góra. Przeciw rutynowanym napastnikom Ruchu zdali egzamin w zupełności. Atak miał dwie części.
Lewa, młodsza, była pracowitsza, prawa ekonomiczniejszą. Na lewej rej wodził Szeliga, mądrze pomagający w tyle i wysuwający swego skrzydłowego Przeorowskiego, który przy odrobienie większej bojowości pod bramka sam mógł zadecydować o wyniku. Środkowy Korbas miał wiele ciekawych zagrań taktycznych, świadczących o talencie, któremu potrzeba więcej siły i szybkości. Na prawom skrzydle Zieliński pracował specjalnie dużo w drugiej połowie, stwarzając szereg pozycyj napastnikom. Błędem było wstrzymywanie się od strzału. Kisieliński na łączniku nie czuł się dobrze, a akcje jego znamionowały skrzydłowego.
Skład drużyn i przebieg gry.
Ruch: Tatuś, Wadas, Rurański, Panhyrz, Badura. Zorzycki, Urban, Giemza. Peterek, Dziwisz, Wodarz. — Cracovia: Radwański, Pająk, Doniec, Bialik, Grünberg. Góra, Zieliński, Kisieliński, Korbas, Szeliga, Przeorowski.
Po atakach Cracovii, kończących się na Tatusiu, w 4 min. błąd Pająka da je Polerkowi sposobność do strzału, ale wybieg Radwańskiego ratuje. Potem Wodarz dwa razy strzela, bezskutecznie. Wbrew oczekiwaniu, gra jest równorzędna. a nawet atak Cracovii częściej zagraża bramce Ruchu. Uzyskuje jednakże tylko kornery przy świetnej grze Tatusia.
Ruch prowadzi grę głównie Wodarzem. Strzał Peterka trafia w słupek. Voley Kisielińskiego broni Tatuś. Tak sytuacje zmieniają się ustawicznie. Pod koniec Cracovia dwukrotnie. dochodzi do pozycji i te niezdecydowaniem pozwala ratować Tatusiowi. Z Dziwiszem w pomocy gra Ruch po przerwie. Zaraz w 1 min. Przeorowski otrzymuje piłkę tuż przed bramką i sam stojąc, strzela słabo w ręce bramkarza. Najlepsza sytuacja dnia zmarnowana. Prawie w tej samej minucie powtarza ten gracz to samo z tein, że nie trafia do bramki.
Rewanżuje się Peterek strzałem na poprzeczkę. Przewaga Cracovii rośnie. Napastnicy siedzą w polu karnem, dochodzą do pola bramkowego i... nie strzelają. Tatuś wybiera piłki z nóg. Gdy zaś Korbas zdecydował się na strzał z 25 nu Tatuś pięknie broni.
Ofensywa Cracovii przenosi się na prawą strono. gdzie Zieliński ciągle jest groźny. Nad ii nikt nie strzela. Pod koniec sędzia usuwa niesfornego Peterka. co zwiększa szanse Cracovii. niestety, nadal pod bramką nierealnie grającej. Ruch szczęśliwie wywozi punkt.

Widzów 5.000. Sędzia p. Brzeziński dobry.
Pasikonik
Źródło: Raz,dwa,trzy nr 23 z 4 czerwca 1935


Mecze sezonu 1935

Polonia Kraków (1927) 1935-02-24 Cracovia - Polonia Kraków 7:0  Wawel Kraków 1935-03-03 Cracovia - Wawel Kraków 6:0  PPW Katowice 1935-03-10 Cracovia - PPW Katowice 2:7  Policyjny Katowice 1935-03-17 Cracovia - Policyjny Katowice 3:0  Dąb Katowice 1935-03-24 Cracovia - Dąb Katowice 3:2  Pogoń Katowice 1935-03-31 Cracovia - Pogoń Katowice 1:1  Warta Poznań 1935-04-07 Warta Poznań - Cracovia 4:0  ŁKS Łódź 1935-04-14 Cracovia - ŁKS Łódź 5:1  FC Wien 1935-04-22 Cracovia - FC Wien 0:4  Pogoń Lwów 1935-04-28 Cracovia - Pogoń Lwów 0:3  Wisła Kraków 1935-05-05 Wisła Kraków - Cracovia 4:0  Śląsk Świętochłowice 1935-05-26 Śląsk Świętochłowice - Cracovia 2:1  Ruch Chorzów 1935-06-02 Cracovia - Ruch Wielkie Hajduki 0:0  20px 1935-06-09 KPW Ognisko - Cracovia 1:3  20px 1935-06-10 WKS Śmigły - Cracovia 4:2  Hakoah Bielsko 1935-06-16 Cracovia - Hakoah 3:1  Garbarnia Kraków 1935-06-23 Cracovia - Garbarnia Kraków 1:1  Polonia Warszawa 1935-06-29 Polonia Warszawa - Cracovia 2:1  20px 1935-06-30 Brygada - Cracovia 0:0  Grzegórzecki Kraków 1935-07-09 Cracovia - Grzegórzecki 8:1  Warszawianka Warszawa 1935-07-14 Warszawianka Warszawa - Cracovia 2:1  Legia Warszawa 1935-07-21 Cracovia - Legia Warszawa 4:1  Wacker Wiedeń 1935-07-28 Cracovia - Wacker Wiedeń 4:2  Újpest Budapeszt 1935-08-04 Cracovia - Újpesti Budapeszt 2:3  Polonia Warszawa 1935-08-11 Cracovia - Polonia Warszawa 3:2  Warszawianka Warszawa 1935-08-25 Cracovia - Warszawianka Warszawa 4:1  Wisła Kraków 1935-09-08 Cracovia - Wisła Kraków 5:0  Garbarnia Kraków 1935-09-22 Garbarnia Kraków - Cracovia 1:0  Śląsk Świętochłowice 1935-09-29 Cracovia - Śląsk Świętochłowice 1:1  Legia Warszawa 1935-10-13 Legia Warszawa - Cracovia 3:2  Pogoń Lwów 1935-10-20 Pogoń Lwów - Cracovia 3:1  ŁKS Łódź 1935-10-27 ŁKS Łódź - Cracovia 1:1  Warta Poznań 1935-11-10 Cracovia - Warta Poznań 3:1  Ruch Chorzów 1935-11-17 Ruch Wielkie Hajduki - Cracovia 1:1  BBSV Bielsko 1935-12-01 Cracovia - BBSV Bielsko 2:2  
Wawel Kraków 1935-11 Cracovia - Wawel 5:1